Są dziwy w niebie i na ziemi, o których ani śniło się waszym filozofom.

20 listopada br.,z inicjatywy pani radnej Genowefy Skrobała oraz pań pracujących w bibliotekach naszej gminy, miało miejsce szczególne spotkanie . Członkinie KGW z Gogolewa i Niepartu, w nastroju zadumy,nostalgii i wspomnień, uczestniczyły w "Poetyckich Zaduszkach". Był to słowno - muzyczny wieczór, poświęcony zmarłym bliskim i przyjaciołom.

Przybyłych na spotkanie przywitała pani Skrobała i zachęcała aby ten wieczór poświęcić rozmyślaniom o tych ,którzy odeszli. 

Panie z Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy Krobia - Maria Szpurka,Aleksandra Sarbinowska,Beata Sikorska i Maria Borowska wprowadziły, przygotowanym przez siebie przedstawieniem, szczególną atmosferę. Prezentowane utwory literackie m.in.: " Początek bajki" L.Staffa , "Dziady" Adama Mickiewicza przeplatane były odpowiednią muzyką . Wysłuchać można było piosenek np.: Marka Grechuty "Gdziekolwiek", Ryszarda Rynkowskiego "Jawa", Edyty Geppert "Zamiast" czy grupy Dżem "Zapal świeczkę". Z ciekawością wysłuchano historii obchodów dnia Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego w Polsce i na świecie.

Ważnym aspektem tego spotkania była reflekscja także nad sensem własnego życia, nad chwilą obecną i nad tym co nas czeka, nad tym co ważne. Nad tym,że każdy raz może być ostanim razem , choć o tym nie wiemy.

Podsumowaniem wieczoru niech będą, przytaczane także podczas prezentacji, słowa księdza Jana Twardowskiego : 

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie ze nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak uroczystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza

Po zakończeniu prezentacji panie z KGW , korzystając ze spotkania poruszyły także tematy działalności organizacji i ich problemom.

 

tekst/fot:WojDor

Komentarze:

Informujemy, że komentarze są własnością ich twórców. Redakcja zastrzega sobie prawo do ingerowania lub całkowitego ich usuwania jeżeli nie będą zgodne z tematem artykułu, zasadami współżycia społecznego, a także wówczas, gdy będą naruszały normy prawne i obyczajowe.
Aktualnie brak komentarzy.
Wyraź swoją opinię:
Stronę odwiedziło 7155576 osób.
realizacja 2011: studio fabryka